Minstens vierhonderdduizend gezinnen in energiearmoede
Als je tot 20% van je netto inkomen moet gebruiken om je energiefactuur te betalen, riskeer je energiearmoede: het is een dagelijkse realiteit voor zeer veel Belgische gezinnen.
Over energiearmoede bestaat geen eenvoudige definitie. Sommige Afrikaanse landen gebruiken die term wanneer er geen toegang tot energie is. Dat maakt de term in Europa natuurlijk niet echt bruikbaar. De CREG gebruikt deze definitie: huishoudens die meer dan een tiende van hun netto-inkomen moeten gebruiken om de elektriciteits- en gasfactuur te betalen. Wanneer we die definitie hanteren, zijn deze huishoudens getroffen:
- 20 tot 30% van de alleenstaanden
- 2% van de huishoudens met twee volwassenen zonder kinderen ten laste
- 6 tot 10% van de huishoudens met twee volwassenen en twee kinderen ten laste
- 40 tot 50% van de eenoudergezinnen
Verborgen energiearmoede
Bij huishoudens die enkel elektriciteit verbruiken voor hun woning en warm water kan het deel van de energiefactuur ten opzichte van de inkomsten zeer hoog oplopen. Volgens de CREG mogen we veronderstellen dat die gezinnen hun energieverbruik verminderen om de impact op hun koopkracht te beperken. Dat beschrijft de energieregulator als ‘verborgen energiearmoede’.
5,2% kan woning onvoldoende verwarmen
De CREG ging verder ook na hoe gezinnen energiearmoede zelf ervaren. In 2018 heeft 5,2% van de ondervraagde bevolking aan het Belgische statistiekbureau Statbel geantwoord dat ze niet in staat was om de woning redelijk te verwarmen. De evolutie van die subjectieve energiearmoede ligt de laatste tien jaar in lijn met de evolutie van de gemiddelde gangbare prijs van aardgas.
Sociale tarieven niet altijd genoeg
De sociale tarieven voor elektriciteit en aardgas zorgen er deels voor dat het aandeel van de energiefactuur ten opzichte van het budget beperkt blijft. Ze zijn goed voor een vermindering met bijna 40% van de gemiddelde gecumuleerde elektriciteits- en aardgasfacturen. Maar die sociale tarieven hangen af van het statuut van de gezinnen en niet van het inkomensniveau. Zodoende nemen ze het probleem van energiearmoede niet helemaal of toch niet bij iedereen weg. De energiefactuur stijgt bovendien, .
