Het prijsplafond voor aardgas: onduidelijk en niet voor iedereen voordelig
De Europese Commissie heeft het dynamische prijsplafond voor aardgas afgeklopt. De bedoeling bestaat erin de Europese huishoudens en bedrijven te beschermen tegen prijspieken. Maar volgens Matthias Detremmerie, gastrader bij Elindus, heeft het prijsplafond niet op elk energiecontract betrekking en zal het mechanisme niet snel in werking treden.
Het mechanisme van het prijsplafond wordt actief wanneer de groothandelsprijs boven 180 euro per megawattuur stijgt en als de prijs van gewoon aardgas 35 euro hoger is dan die van vloeibaar gemaakt aardgas (LNG).
Niet op elk contract van toepassing
“De nieuwe regelgeving focust zich op de prijzen op de Nederlandse richtinggevende beurs TTF. Producenten verhandelen er energie voor de volgende maand”, legt Matthias Detremmerie, gastrader bij Elindus, uit. “Daarnaast zijn er ook contracten op de spotmarkt, waar energie dag per dag wordt verhandeld. Daar vermeldt het prijsbegrenzingsmechanisme niks over. De leverancier kan voor dat type contracten aardgas blijven aankopen tegen hogere prijzen dan 180 euro.
De consument met een variabel contract, dat gebaseerd is op dagprijzen, haalt in dat geval dus geen voordeel uit het prijsplafond. Hetzelfde geldt voor zogeheten over-the-counter-afspraken, waar partijen direct onderhandelen, zonder het gebruik van een handelsplatform als TTF.”
Producent niet verplicht om aardgas te leveren
Het prijsplafond bevat een aantal uitzonderingen en voorwaarden, die het systeem automatisch stil kunnen leggen. Dat is bijvoorbeeld het geval wanneer de Europese Commissie aan de alarmbel trekt, als het gasverbruik sterk stijgt, als de openbare gashandel sterk daalt en als de bevoorrading in gedrang komt.
“Daar wringt het schoentje eveneens”, aldus Matthias Detremmerie. “Wanneer het prijsplafond van 180 euro is bereikt, mag de producent zijn aardgas niet duurder verkopen. Maar hij is niet verplicht om zijn aardgas dan nog aan te bieden. Acht hij die 180 euro te laag, dan verhandelt hij mogelijk niet langer. Het gevolg is dat de bevoorrading in dat geval zou afnemen en dat Europa dan toch moet beslissen om het plafond op te heffen. Op die manier zou de maatregel zijn doel dus helemaal missen. Het prijsplafond hangt dus met haken en ogen aan elkaar. Het is onduidelijk, onvolledig en bevat te veel achterpoortjes.”
